Όταν πήγα στο Αζερμπαϊτζάν δεν περίμενα πως όταν γυρίσω θα έχω πολλά πράγματα να με απασχολούν από το να γράψω. Γύρισα, έπιασα δουλειά,μειωμένη όρεξη. Τώρα πολλά πράγματα που έχω περιγράψει σε φίλους μου είπα να τα γράψω εδώ για να τα μοιραστώ και με τους διαδικτυακούς μου φίλους. Ήδη ξεκίνησα με το το Σεφέρη. Αναμείνατε περισσότερα.
Επίσης για όσους είχαν διαβάσει αυτό. Τελείωσε. Μάλλον ραντεβού το Σεπτέμβρη αφού άλλαξε ο προγραμματισμός και δεν με χρειάζονται.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση μεγάλη στο Μπακού ήταν η στιγμή που περάσαμε στο εμπορικό κέντρο απέξω από ένα τούρκικο εστιατόριο που ονομαζόταν “Izmir”. Τότε θέλοντας να το παίξω λίγο έξυπνος στην κοπέλα που με συνόδευε την ρώτησα “ξέρεις ποια πόλη είναι αυτή το Ιζμίρ; ” Η αποστομωτική απάντηση ήταν: “Ναι η Σμύρνη,από εκεί ήταν ο Σεφέρης” Εντυπωσιάστηκα, όχι μόνο δεν το ήξερα αλλά έφθασα να το μαθαίνω από μια κοπέλα που δεν έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα και είναι Αζέρα. Το συζήτησα με πολλούς και τελικά οι περισσότεροι ούτε εκείνοι γνώριζαν. Είναι εντυπωσιακό πως η αγάπη για έναν πολιτισμό μπορεί να σε οδηγήσει να μάθεις πολλά για αυτόν που οι αυτόχθονες τα θεωρούν δευτερεύοντα και δεν τα γνωρίζουν.
Φυσικά αυτά μου θύμισαν και γενικότερα τον τρόπο που διδασκόμαστε γεωγραφία και λογοτεχνία στο σχολείο που από τη μία οι ώρες είναι λίγες,από την άλλη ο τρόπος που ασχολούμαστε με την ανάλυση του κειμένου είναι καθαρά “φιλολογικός” (ανάλυση κειμένου) χωρίς όμως ούτε κατανόηση των κειμένων ούτε και των νοημάτων. Τελικά αναρωτιέμαι αν κανείς θυμάται τι είναι η προοικονομία στη μελέτη του Ομήρου και ή αν τελικά αυτή η μελέτη θα ήταν καλύτερα να αντικατασταθεί με τα νοήματα και τα πολιτιστικά στοιχεία της εποχής. Κάτι που μου φαίνεται τώρα πως το χάσαμε. Όπως χάσαμε και τη μελέτη τόσων ποιητών που το μόνο που θυμόμαστε είναι μερικά ονόματα και το πολύ ένα ποίημα από τον καθένα.