
Δεν μου είχε ξανασυμβεί και είχα την εντύπωση πως δεν πρόκεται γιατί συνήθως πίνω πολλά λίτρα νερό. Για αυτό κιόλας δεν μου είχε ξανασυμβεί.
Χτες ξαναπήρα το ποδήλατο όπως είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και πήγα μέχρι έναν φίλο στο Ν. Φάληρο.
Αυτή είναι η διαδρομή που ακολούθησα και απέφυγα πάλι τον τρόπο που συνήθιζα (μέσω Κηφισσού) αφού ακόμα δεν έχω συνηθίσει την στενή μου σέλα. Μια στάση κάμποσων ωρών στο Φάληρο με έκανε να επιστρέψω μες το καταμεσήμερο. (φταίω και γω που δεν τον σκέφθηκα).
Γύρισα ήπια όσο νερό μπορούσα, έκανα ένα παγωμένο ντους και έφυγα για το τουρνουά στη μνήμη του μπλόκου της Κοκκινιάς. Και εκεί ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Ήπια 2-3 μπουκαλάκια νερό μέχρι τις 5 αλλά μετά τελείωσαν! Και σε ένα χώρο που είχε +3 βαθμούς από ότι έξω χωρίς aircondition δεν ήθελε και πολλά για να πάθω τη θερμοπληξία… Το βράδυ που το συνειδητοποίησα πως δεν νιώθω καλά σκεφτόμουν αυτό που γράφει η greenpeace. Για νερό πάντοτε από το σπίτι (ώστε να μην αγοράζεις πλαστικά μπουκαλάκια). Που να το φανταστώ ότι θα το θεωρούσα πρακτικό…
Η σημερινή μέρα, ξεκίνησε χάλια. Σηκώθηκα κατά τις 6 ξεκίνησα να κάνω κάτι δουλειές που είχα μέχρι τις 9. Έκανα ένα ντους και τελικά κατάλαβα πως πρέπει να ακυρώσω όλα μου τα ραντεβού. Το πάθημα έγινε μάθημα…
photo By Shenghung Lin