Πρώτα από όλα στο open coffee, το Δεκέμβριο είχα μια κουβέντα με διάφορους φίλους του greek web 2.0 που οι περισσότεροι έλεγαν πως δεν χρειάζεσαι χρήματα για να ξεκινήσεις και να κάνεις μια ιδέα πετυχημένη επιχείρηση.  Τι να πω πως δεν βλέπω πως μπορεί ένας άνθρωπος ο οποίος έχει οικογένεια και υποχρεώσεις να ασχοληθεί full time με ένα project και να μείνει χωρίς έσοδα για 5-10 μήνες για να πετύχει η ιδέα του. Όσο καλή και να είναι αυτή. Κάπως πρέπει να θρέψει τον γιο του. Όπως επίσης δεν βλέπω πως κάποιο project που χρειάζεται κρίσιμη μάζα που για να αποκτηθεί χρειάζεται να χώσεις κάτι χιλιάδες € σε διαφήμιση και μετά μπορεί πράγματι να σου τα αποδώσει και να έχει εκρηκτική αύξηση σε κέρδη αλλά έχει αυτή τη κρίσιμη μάζα που δεν έχεις ούτε τα λεφτά να τα επενδύσεις ούτε όμως και κανείς άλλος βλέπει πως μπορεί να πετύχει (αν το έβλεπε ίσως το υλοποιούσε ο ίδιος). Άρα ενώ βλέπουμε συχνά πετυχημένες επιχειρήσεις θα πρέπει να μας πει κάποιος τι ρίσκαρε. Γιατί ωραία είναι να παίρνεις δάνειο 200000€ όπως δήλωσε το buldoza.gr και πραγματικά να βλέπεις πως τα λεφτά θα σου επιστραφούν σύντομα αλλά πόσες πιθανότητες έχεις να το πάρεις αν δεν είσαι ο γιος αυτού που έχει το ΠΛΑΙΣΙΟ;

Και μαζί με αυτό προχθές στο colab παρακολούθησα τη μόνη επιτυχημένη από άποψη συμμετοχής ομιλία του jelly all over europe που ήταν σχετική πως να εκτιμάς τον εαυτό σου. Ήρθε μια κοπέλα που ονομάζει τον εαυτό της life coach. Για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι αυτό. Είναι ανταγωνιστικό επάγγελμα σε αυτό του ψυχολόγου αλλά τελικά μιλά κυρίως σε σχετικά επιτυχμένα άτομα (πως αλλιώς μπορείς να τους πληρώνεις)  που δεν έχουν ευτυχία και τους λένε με τι πρέπει να ασχοληθούν.

Το νόημα της ομιλίας είναι ασχολήσου με αυτό που γουστάρεις και ασχολήσου με αυτά που κάνεις καλά. Και εδώ έρχεται πάλι η ένστανση μου. Πρώτον ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σε κάτι καλός αλλά δεν είναι μόνος του. Μπορεί να γουστάρει να γίνει ζωγράφος, να είναι αυτό που κάνει καλύτερα από όλα αλλά να μην τον πληρώσει ποτέ. Επίσης όμως έχει μια δουλειά που του θρέφει την οικογένεια του. Δεν μπορεί να αποφασίσει να τα παρατήσει όλα και να κάνει “αυτό που κάνει καλά…”. Όπως και το παράδειγμα που ανέφερα εκείνη την ώρα πως ένας νέος που κληρονομεί ένα χρέος μικρό σχετικά των 100.000€ πως μπορεί να πει ξέρετε δε με νοιάζει γω αντί να πάω να γίνω υπάλληλος σε μια τράπεζα θα αρχίσω να επενδύω σε μετοχές γιατί είμαι καλός στις επενδύσεις… Αυτά είναι για αυτούς που έχουν πλάτες… Και εκεί είναι που είμαι αντίθετος με τους life coachers. Δεν έχουν όλοι επιλογές…

Και είναι ωραίο να δείχνεις τον Gates σαν επιτυχημένο drop-out αλλά αν είχε γεννηθεί στο Σουδάν μέσα σε μια κατάσταση εμπόλεμη δύσκολα πια να ξέραμε πως είναι ο Gates…

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας δεν ξέρω αν βρήκα ένα σημείο που να συμφώνησα με την ομιλία και δεν νομίζω είναι επειδή είμαι πεσιμιστής αλλά απλώς ρεαλιστής. Αυτό που κέρδισα ίσως είναι να σκεφτώ κάποια πράγματα που γω τα γνωρίζω ίσως επειδή τα έχω σκεφτεί ήδη από προπονήσεις σκάκι και βλέπω τελικά πόσο με έχει βοηθήσει κάποια πράγματα να τα θεωρώ αυτονόητα. Ίσως αναφερθώ σε επόμενο post για το θέμα…

Βασικά ο λόγος που ξεκίνησα το προσωπικό μου μπλογκ δεν ήταν ξεκάθαρος. Ορισμένες φορές σκεφτόμουν πως θα ήθελα να μοιραστώ τη γνώση που έχω σε διάφορα πράγματα με άλλους, άλλες φορές να διατυπώσω την άποψη μου για διάφορα θέματα πέρα της πολιτικής και άλλες απλώς να εκφράσω ένα μέρος από σκέψεις και προβληματισμούς…Φυσικά όμως ποτέ δεν πίστευα πως κάποιος θα μπορούσε να ενδιαφέρεται να παρακολουθεί το τι γράφω.

Όμως χθες γνωρίζοντας κάποιον από το σκακιστικό χώρο που γνώριζε αρκετά για μένα εντυπωσιάστηκα πως τελικά κάποιος που ήταν εν δυνάμει γνωστός μου και στο παρελθόν είχαμε συναντηθεί γνώριζε πολλά για μένα. Για τη φιλία μου με τον άθλιο, για τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, για το ταξίδι στη Κρήτη, στο Μπακού, για το ποδήλατο και έτσι το ερώτημα ήταν αν εκτίθεμαι. Προφανώς εκτίθεμαι στο κοινό αλλά μόνο όσο ο ίδιος επιλέγω. Και μέσα από αυτήν την έκθεση νομίζω πως δίνω πράγματα. Συζητούσα με μια φίλη πως το να έχεις προσωπικό μπλογκ είναι ναρκισιστικό. Συμφώνησα μαζί της αλλά δεν το πιστεύω απόλυτα. Γιατί ενώ βλέπω πολύ κόσμο να προβάλλει τη δουλειά του, το εγώ του μέσα από ένα μπλογκ όπως ένας εξυπνάκιας που αυτοπροβάλλεται βλέπω όμως και πολύ κόσμο απλώς να ανοίγει διάλογο ή να κάνει μια εσωτερική αναζήτηση “φωναχτά” και έτσι τελικά θεωρώ πως αξίζει. Απλώς είναι κάτι που πρέπει να το κάνεις επειδή το θες και όχι για να αποκτήσεις αναγνώστες….

Βλέπω 2 φίλους μου στο google reader να κάνουν κάποια ενδιαφέροντα άρθρα shared και μετά από το shared να τα κάνουν posted with a note. Όμως στην πραγματικότητα το posted with a note έχει ήδη προεπιλεγμένο το shared. Άρα καταλήγουμε να έχουμε οι φίλοι τους 2 ίδια “αδιάβαστα” αντικείμενα. Θα προτιμούσα να ήταν απλώς το note μαζί με το άρθρο σκέτο. Το note in Reader είναι πολύ καλό γιατί πέρα από το άρθρο ο κόσμος που το βλέπει μπορεί και να διαβάσει και την άποψη αυτού που το διάβασε. Μήπως το κάνετε και εσείς;

φώτο by Pascal Herbert

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πως είμαι φανατικός του Πιτσιρίκου εδώ και ένα χρόνο. Πιτσιρίκος και Μπαρμπαγιάννης είναι οι λατρείες μου. Εκτιμώ φυσικά και τον Καλαμούκη αλλά αλλά λατρεία δεν είναι. Δεν νομίζω πως πέρα από τον Freddie Mercury είχα βρεθεί ποτέ να δηλώσω ξανά FAN κάποιου. Όμως με τον πιτσιρίκο είναι η πρώτη φορά που μπορώ να πω πως διαβάζω φανατικά έναν γραφιά και συμφωνώ σχεδόν με όλα μαζί του (εντάξει το ίδιο συμβαίνει με τον Κάρολο,τη Ρόζα και τον Βλαδίμηρο αλλά δεν μπορώ να πω πως τους διαβάζω και καθημερινά ).
Όμως το σημερινό του άρθρο είναι το πρώτο που διαφωνώ μαζί του. Τον πρώτο καιρό του είχα ζητήσει συνέντευξη και του είχα εξηγήσει και τον λόγο τον οποίο είχα για πολύ καιρό αμφιβολίες για το τι blogger είναι… Έγραφε στη Lifoland εφημερίδα που η εκτίμηση που της τρέφω είναι ανάλογη με αυτή του Λοιπόν . Ο λόγος είναι πως είναι too lifestyle. Ο Πιτσιρικός τώρα μας λέει για τις διαφημίσεις και το δέχομαι γιατί πράγματι προωθούν ίσως μια εξάρτηση. Ο καθένας ζυγίζει όμως αν θέλει ή όχι. Αλλά ρε πιτσιρίκο με τόσες διαφημίσεις δικαιούσαι να μιλάς; Δηλαδή αν εργάζομαι για κάποιον μπορώ να βάζω διαφημίσεις και αν όχι μου λερώνει το blog;
Η άποψη μου είναι πως για τόσα λίγα που οι περισσότεροι μπλογκερ βγάζουν δεν μπορούν να ξεπουληθούν… Μόνο να μην βάζουν από την τσέπη τους για το χόμπι τους. Άρα άσε να μιλήσει κανένας άλλος και όχι κάποιος που έχει σε περίοπτη θέση τη LIFOland…

Και επί της ευκαιρίας έβαλα και γω μια παραπάνω διαφήμιση από αυτές των 80€ το μπανεράκι (εμένα δε μου δίνουν τόσα, δεν είμαι δα και ο πιτσιρίκος ) Αυτό για το επερχόμενο vidcast του neolaia.gr με το Βασίλη. (εννοείται πως αστειεύομαι για τα λεφτά… Νικόλα καλή επιτυχία για τη συνέντευξη και να τα κατοστήσετε!)

^{Επειδή δεν έχει σχόλια ενεργοποιημένα ο πιτσιρίκος για αυτό το έγραψα ώστε να μπορέσω να δημοσιεύσω τον αντίλογο μου}

Blogging από τον Γρηγόρη. Χθες σηκώθηκα νωρίς για να πάω να παραλάβω τη βίζα μου. Τελικά ούτε τρόλει δεν κυκλοφορούσε όπως έλεγαν οι ειδήσεις. Σήμερα ξεκίνησα πιο αργά αλλά τελικά δεν πρόλαβα αφού μπέρδεψα το 13.00 ώρα που έκλεινε το προξενείο με το 3… Λέω ας κάτσω στον Γρηγόρη να μπλογκάρω για Κόσοβο,Φιντέλ και τον σύντροφο Χριστόφια και να περιμένω κιόλας τον Νικόλα. Ούτε αυτός ήρθε…Τελικά μετά από δύο ώρες που έμπαινα λες και είχα μπει με modem 14.4kbs έφυγα πήγα και συνάντησα κάτι γνωστούς στην Ιπποκράτους και τον Θέμη. Τελικά και η σημερινή μέρα πέρασε με ελάχιστο ίντερνετ. Σπίτι όλη την ημέρα χτες έμπαινα ανα 3 λεπτά και μετά μου έκανε disconnect και authedication failed. Με τον ίδιο κωδικό μπαίνω. Τι έγινε ρε γαμώτο ξύπνησα σε καμιά λαϊκή δημοκρατία και τα αγαθά είναι μετρημένα για όλους και πρέπει να μπαίνουμε για λίγο; Σύνταγμα για λίγο, σπίτι η otenet τα ίδια. Πολύ ενοχλητικό…Άντε μετά να μπορείς να μπλογκάρεις εύκολα. Και το χειρότερο… Τώρα πια θέλω να δουλέψω από το σπίτι σε κάτι σχετικό με το διαδίκτυο και με έπιασαν αδιάβαστο στο ίδιο το θέμα μου. Την πολιτική, αφού είμαι κυριολεκτικά αποκλεισμένος

φώτο via ..ılı..β σ Ј ά ş ş è м..ılı.. [Gone }

Η λέξη αριστερισμός είναι μια λέξη που έχει εξαρχής αρνητική έννοια. Είναι τα ηθικά κολλήματα που έχει κάποιος για να πετύχει το σκοπό του. Τον σκοπό του χωρίς να ρίξει νερό στο κρασί του. Κάποιοι έχουν εφαρμόσει την ίδια ακριβώς λογική και στο blogging. Είμαι αντίθετος. Εϊναι το λιγότερο, ηλίθιο κάποιος να υποστηρίζει πως διαδίδει το διαδίκτυο μόνο μέσα από ένα μπλογκ. Μοιράζεται τη γνώση μέσα από ένα μπλόγκ. Και δεν έχει ανάγκη τα υπόλοιπα μέσα. Είναι σα να λέμε πως κάποιος διαδίδει τις ιδέες του κλεισμένος μέσα στο σπίτι του και λέει εγώ τα λέω όποιος θέλει ας μπει να με ακούσει. Δεν είπα να γίνουν οι μπλόγκερς γλάστρες σε πρωινάδικα και απλήρωτοι αρθρογράφοι σε εφημερίδες αλλά ώσπου να φτάσουμε στο επίπεδο να βγαίνω και να λέω πως έχω μπλογκ και πως κάνω 2 βίντκαστ και να μην χρειάζεται 15 λεπτά επεξήγησης ώσπου να καταλήξουμε στην έκφραση “Οκ, ξέχνα τα προηγούμενα! Είναι ένα είδος site στο ίντερνετ” ας μην κλεινόμαστε στο καβούκι μας…
Νομίζω πως μπορούμε να διαδώσουμε το τι κάνουμε και στον πραγματικό κόσμο. Βγείτε από τη σπηλιά σας φοβισμένα αγοράκια και κοριτσάκια! Το φως τυφλώνει μόνο αν μείνεις καιρό στο σκοτάδι. Και η παρουσίαση από τα Νέα των ελληνικών βίντκαστ κίνησε το ενδιαφέρον και σε άλλα έντυπα και σταθμούς για να δώσουν λίγο χρόνο σε αυτό που γίνεται. Το μεγάλο στοίχημα είναι να δεις σε ποιες συνθήκες θα βγει αυτό που θες και να μην καταλήξεις σαν το ΣΚΑΙ που κάλεσε ένα σωρό κόσμο και τους κατάντησε γλάστρα! Άρα αυτό που πρέπει να δούμε ποια MME δίνουν βάση και ποια απλώς γεμίζουν κενές ώρες ή σελίδες και όχι να κλειδαμπαρωθούμε μέσα στο σκότος των σπηλιών μας.
Η φωτογραφία είναι από τον χρήστη του flickr briant87

Η Αμαλία ήταν δήθεν, η αναδάσωση ήταν δήθεν, η διαδήλωση ήταν δήθεν, εγώ με τις συνεντεύξεις είμαι δήθεν… Αν αρχίσω και βρίζω τους πάντες με ένα σωρό βωμολοχίες και κάθομαι σε μια γωνία και κράζω τους άλλους μπλόγκερ πως είναι δήθεν,τότε θα πάψω να είμαι fake; Τότε θα είμαι τίγκα fake, γιατί ποτέ δεν ήμουν το άτομο που έβριζε και δούλευε τους πάντες από τη σιγουριά της απραξίας. Το κάνε κάτι μπορεί να μοιάζει δήθεν,μπορεί να είναι, αλλά τουλάχιστον προκάλεσε κάποιους! Έστω και κάποιοι μπήκαν στη διαδικασία να σκεφτούν και αγόρασαν και ένα λουλούδι. Εντάξει δεν είναι θέμα το οξυγόνο που θα παραχθεί από τις γλάστρες (το μεγαλύτερο ποσοστό οξυγόνου που αναπνέει ο άνθρωπος ανέκαθεν ήταν από τη θάλασσα) αλλά πως ο άλλος μπαίνει σε μια διαδικασία να φροντίζει μια γλάστρα και ίσως αύριο να σκεφτεί αν θα πετάξει τα σκουπίδια του στο ρέμα στο χωριό του… Οι original μπορεί να κάτσουν σπίτι τους όπως έκατσαν και στις 8 Ιουλίου που 10000 δήθεν διαδήλωναν μήπως και γίνει κάτι. Όσο το να υπερασπιστώ αν οι συνεντεύξεις μου είναι fake θα πρέπει κάποιος να τις έχει ακούσει. Και να μου πει που φαίνεται να είναι στημένες…Καλό καλοκαίρι.
Η φωτογραφία είναι από τον χρήστη JenniferWoodardMaderazo στο flickr