Πρώτα από όλα στο open coffee, το Δεκέμβριο είχα μια κουβέντα με διάφορους φίλους του greek web 2.0 που οι περισσότεροι έλεγαν πως δεν χρειάζεσαι χρήματα για να ξεκινήσεις και να κάνεις μια ιδέα πετυχημένη επιχείρηση.  Τι να πω πως δεν βλέπω πως μπορεί ένας άνθρωπος ο οποίος έχει οικογένεια και υποχρεώσεις να ασχοληθεί full time με ένα project και να μείνει χωρίς έσοδα για 5-10 μήνες για να πετύχει η ιδέα του. Όσο καλή και να είναι αυτή. Κάπως πρέπει να θρέψει τον γιο του. Όπως επίσης δεν βλέπω πως κάποιο project που χρειάζεται κρίσιμη μάζα που για να αποκτηθεί χρειάζεται να χώσεις κάτι χιλιάδες € σε διαφήμιση και μετά μπορεί πράγματι να σου τα αποδώσει και να έχει εκρηκτική αύξηση σε κέρδη αλλά έχει αυτή τη κρίσιμη μάζα που δεν έχεις ούτε τα λεφτά να τα επενδύσεις ούτε όμως και κανείς άλλος βλέπει πως μπορεί να πετύχει (αν το έβλεπε ίσως το υλοποιούσε ο ίδιος). Άρα ενώ βλέπουμε συχνά πετυχημένες επιχειρήσεις θα πρέπει να μας πει κάποιος τι ρίσκαρε. Γιατί ωραία είναι να παίρνεις δάνειο 200000€ όπως δήλωσε το buldoza.gr και πραγματικά να βλέπεις πως τα λεφτά θα σου επιστραφούν σύντομα αλλά πόσες πιθανότητες έχεις να το πάρεις αν δεν είσαι ο γιος αυτού που έχει το ΠΛΑΙΣΙΟ;

Και μαζί με αυτό προχθές στο colab παρακολούθησα τη μόνη επιτυχημένη από άποψη συμμετοχής ομιλία του jelly all over europe που ήταν σχετική πως να εκτιμάς τον εαυτό σου. Ήρθε μια κοπέλα που ονομάζει τον εαυτό της life coach. Για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι αυτό. Είναι ανταγωνιστικό επάγγελμα σε αυτό του ψυχολόγου αλλά τελικά μιλά κυρίως σε σχετικά επιτυχμένα άτομα (πως αλλιώς μπορείς να τους πληρώνεις)  που δεν έχουν ευτυχία και τους λένε με τι πρέπει να ασχοληθούν.

Το νόημα της ομιλίας είναι ασχολήσου με αυτό που γουστάρεις και ασχολήσου με αυτά που κάνεις καλά. Και εδώ έρχεται πάλι η ένστανση μου. Πρώτον ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σε κάτι καλός αλλά δεν είναι μόνος του. Μπορεί να γουστάρει να γίνει ζωγράφος, να είναι αυτό που κάνει καλύτερα από όλα αλλά να μην τον πληρώσει ποτέ. Επίσης όμως έχει μια δουλειά που του θρέφει την οικογένεια του. Δεν μπορεί να αποφασίσει να τα παρατήσει όλα και να κάνει “αυτό που κάνει καλά…”. Όπως και το παράδειγμα που ανέφερα εκείνη την ώρα πως ένας νέος που κληρονομεί ένα χρέος μικρό σχετικά των 100.000€ πως μπορεί να πει ξέρετε δε με νοιάζει γω αντί να πάω να γίνω υπάλληλος σε μια τράπεζα θα αρχίσω να επενδύω σε μετοχές γιατί είμαι καλός στις επενδύσεις… Αυτά είναι για αυτούς που έχουν πλάτες… Και εκεί είναι που είμαι αντίθετος με τους life coachers. Δεν έχουν όλοι επιλογές…

Και είναι ωραίο να δείχνεις τον Gates σαν επιτυχημένο drop-out αλλά αν είχε γεννηθεί στο Σουδάν μέσα σε μια κατάσταση εμπόλεμη δύσκολα πια να ξέραμε πως είναι ο Gates…

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας δεν ξέρω αν βρήκα ένα σημείο που να συμφώνησα με την ομιλία και δεν νομίζω είναι επειδή είμαι πεσιμιστής αλλά απλώς ρεαλιστής. Αυτό που κέρδισα ίσως είναι να σκεφτώ κάποια πράγματα που γω τα γνωρίζω ίσως επειδή τα έχω σκεφτεί ήδη από προπονήσεις σκάκι και βλέπω τελικά πόσο με έχει βοηθήσει κάποια πράγματα να τα θεωρώ αυτονόητα. Ίσως αναφερθώ σε επόμενο post για το θέμα…

Αυτή είναι η διαδρομή που ακολούθησα και απέφυγα πάλι τον τρόπο που συνήθιζα (μέσω Κηφισσού) αφού ακόμα δεν έχω συνηθίσει την στενή μου σέλα. Μια στάση κάμποσων ωρών στο Φάληρο με έκανε να επιστρέψω μες το καταμεσήμερο. (φταίω και γω που δεν τον σκέφθηκα).

Γύρισα ήπια όσο νερό μπορούσα, έκανα ένα παγωμένο ντους και έφυγα για το τουρνουά στη μνήμη του μπλόκου της Κοκκινιάς. Και εκεί ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Ήπια 2-3 μπουκαλάκια νερό μέχρι τις 5 αλλά μετά τελείωσαν! Και σε ένα χώρο που είχε +3 βαθμούς από ότι έξω χωρίς aircondition δεν ήθελε και πολλά για να πάθω τη θερμοπληξία… Το βράδυ που το συνειδητοποίησα πως δεν νιώθω καλά σκεφτόμουν αυτό που γράφει η greenpeace. Για νερό πάντοτε από το σπίτι (ώστε να μην αγοράζεις πλαστικά μπουκαλάκια). Που να το φανταστώ ότι θα το θεωρούσα πρακτικό…
Η σημερινή μέρα, ξεκίνησε χάλια. Σηκώθηκα κατά τις 6 ξεκίνησα να κάνω κάτι δουλειές που είχα μέχρι τις 9. Έκανα ένα ντους και τελικά κατάλαβα πως πρέπει να ακυρώσω όλα μου τα ραντεβού. Το πάθημα έγινε μάθημα…
photo By Shenghung Lin

Και έτσι τελείωσε η θητεία μου.  Τώρα πια πολίτης θα περάσω κάποια στιγμή να πληρωθώ από τον Καρέα γιατί 2 μήνες που ήμουν εκεί δεν μπορούσαν να πάρουν την καρτέλα μου από το “φόρτο” εργασίας… και έτσι πρέπει να τρέχω ξανά.

Ούτε εγώ το ήξερα όταν είχα διαλέξει το όνομα Πολιτικό blog άλλα όταν βρέθηκα στην πρώτη θέση της αναζήτησης της λέξης blog κατάλαβα κάποια παραπάνω πράγματα για το τι με βοήθησε. (και δεν είχα μέσο στην google όπως έκανα πλάκα σε ένα φίλο).
Δεν είναι τόσο SEO το θέμα αλλά ίσως να βοηθήσει αρκετούς.

Και αναρωτιέμαι αν τελικά το ερώτημα που λέει “Μα το ανηψάκι μου το φτιάχνει με 100€ το site”* έχει τελικά νόημα. Γιατί ο μικρός μπορεί να μην έχει δικούς του γραφίστες που στο τέλος αψηφούν τα w3 standards, μπορεί να μην έχει προγραμματιστές που βαριούνται να δουν τι κάνουν οι παρόμοιες εφαρμογές αλλά μπορεί να ξέρει τι κάνουν οι Open source εφαρμογές και μάλλον θα βρει μια καλή εμφάνιση από τις τόσες χιλιάδες δωρεάν που κάποιοι εθελοντές γραφίστες δίνουν. Δεν είμαι φανατικός υπέρμαχος του ανοικτού λογισμικού αλλά ρε γαμώτι εν ετει 2008 είναι δυνατόν να πουλιούνται CMS χωρίς τίτλους όταν τα open source δίνουν την επιλογή και για clean urls;
Και επειδή κάποιοι θα πουν πως δεν είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημα ένας φίλος χαριτολογώντας άλλαξε λίγο τον Καρτέσιο έγραφε σαν quote ” Με βρίσκει το google άρα υπάρχω” και καλώς ή κακώς είναι η αλήθεια για να κατανοήσουμε το πρόβλημα που βρίσκεται.

* αυτήν την έκφραση τη χρησιμοποιεί συχνά ο Παναγιώτης για να δείξει πως αξίζει καμιά φορά να πληρώσεις κάτι παραπάνω για ένα καλό site. (αν και νομίζω πως εδώ θα συμφωνήσει μαζί μου )

Το τι έχω διαβάσει μετά την πτώση του Γιώργου Παπανδρέου δεν λέγεται. Έχω αρχίσει να σκέφτομαι να κόψω κοντά τα μαλλιά μου όχι λόγω της ζέστης αλλά από φόβο να μη με κτυπήσει αμαλλία με τις ηλιθιότητες που έχουν γράψει οι επί παντός “ειδήμονες”. Άτομα που έχουν να δουν ποδήλατο από την εποχή που τα λάστιχα τους τα φούσκωνε ο πατέρας τους και αν ήταν ξεφούσκωτα θεωρούσαν το ποδήλατο “χαλασμένο” μιλούν τώρα και λένε πως είναι τόσο χαζός που πήγε να φτιάξει εν κινήσει την αλυσίδα του.
Εν ολίγοις η αλυσίδα σε πολυταχύτητο ποδήλατο αλλάζει ανάμεσα σε 3 τροχούς(συνήθως) μπροστά και πίσω σε 6-9 τροχούς (από εκεί κιόλας βγαίνει το 18 ,21, 24 ή 27 ταχύτητες) και πολλές φορές “πέφτει” δλδ δεν κάθεται ακριβώς στους τροχούς τους μπροστινούς και έτσι κάνεις πετάλι χωρίς αλυσίδα. Όμως αυτό για κάποιον που έχει κάνει ποδήλατο ξέρει πως λύνεται σχετικά εύκολα. Απλώς κάνοντας πετάλι προσπαθείς να αλλάξεις ταχύτητα. Έτσι ο μηχανισμός ξανασηκώνει την αλυσίδα και κάνοντας πετάλι τοποθετείται στο τροχό χωρίς κανένα πρόβλημα. Πετυχαίνει πάντα; Όχι αλλά οι φορές που αποτυγχάνει και πρέπει να κατέβεις από το ποδήλατο είναι ελάχιστες. Θα έλεγα κιόλας πως τις τελευταίες 1000 φορές που η αλυσίδα “έφυγε” την έφτιαξα μόνο μια με δύο φορές κατεβαίνοντας από το ποδήλατο. Όμως κάποιες πολύ σπάνιες φορές μπορεί αυτή η προσπάθεια να σου “κολλήσει” το πετάλι. Δηλαδή η αλυσίδα να μπλεχτεί και στην κίνηση να κουνήσεις το πετάλι να χάσεις την ισορροπία σου. Μου έχει τύχει και νομίζω σε όλους όσους κάνουν χιλιόμετρα με το ποδήλατο αντί για πηγαίνουν με το αυτοκίνητο το ποδήλατο βόλτα να το κατεβάζουν, να κάνουν 10 λεπτά,
και να το γυρίζουν σπίτι…
Όμως ακόμα και αυτή η περίπτωση είναι δύσκολο να χτυπήσεις. Γιατί αντίθετα με τις μηχανές τα ποδήλατα πάνε αργά και συνήθως προλαβαίνεις να κατεβάσεις τα πόδια σου και να μην κτυπήσεις. Εδώ είναι δύο τα τινά, ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ απλώς να ήταν άτυχος και να πέσει και η άλλη που δεν ξέρω να έχει παπούτσια και πετάλια spd(φώτο) ή κάτι παρόμοιο. Τι είναι αυτά; Πετάλια τα οποία δένουν στο παπούτσι και έτσι εκμεταλλεύεσαι όλη τη κίνηση του ποδιού και όχι μόνο τη
κίνηση προς τα κάτω. Αυτά όμως ελευθερώνουν τα πόδια πιο δύσκολα και αρκετές φορές “κολάνε”. Άρα σε συνδυασμό των υπόλοιπων ατυχιών μπορεί να συμβάλουν σε ένα ισχυρό τραυματισμό. Όμως όλα αυτά δείχνουν εμπειρία και όχι το αντίθετο. Απλώς αν κινείσαι έχεις και ατυχήματα, αν δεν κινείσαι γίνεσαι σαν τους εκλογικούς αντιπάλους του Παπανδρέου και μετά ακόμα και από τον 4ο να σκάσεις δεν πεθαίνεις….

ΥΓ: Η είδηση της πτώσης μου έφερε ανάμεικτα συναισθήματα αφού το ξημέρωμα διαβάζοντας το Bicycle Blog σκεφτόμουν πως και ο Γ.Α.Π μόνο προεκλογικά το 2004 ασχολήθηκε με το ποδήλατο. Όμως τελικά η δυσάρεστη είδηση απέδειξε πως απλώς τα ΜΜΕ δεν ασχολούνται.

Blogged with Flock

Tags: Creativecommons, License, Yahoo, photos, russian keyboard, άδειες χρήσης