Το θέατρο είναι από τους αγαπημένους μου τρόπους ψυχαγωγίας. Ψυχαγωγία και όχι διασκέδαση…Το νεώτερο μέλος της ομάδας του πολιτικού blog, η Nopel, μου έδωσε πρόσκληση για την παράσταση ” Η σονάτα του σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου” με την Ειρήνη Ανυφαντή. Η είσοδος ήταν δωρεάν για όλους και το κέντρο πολιτισμού «Ελεύθερη Έκφραση» κατάμεστο. Την παράσταση την είδα όρθιος αλλά δεν με κούρασε καθόλου. Το κείμενο πολύ γερό και συγκινητικό, με έκανε να προβλημάτισε για τη νοσταλγία, για τη μοναξιά για όλα αυτά που αφήνουμε και χάνονται στο τετελεσμένο χρόνο…Η Ειρήνη Ανυφαντή κράτησε το ενδιαφέρον νομίζω όλου του κοινού και είδα κάποιους να συγκινούνται. Κυριολεκτικά ηθο-ποιός. Το μόνο αρνητικό πως στο ρόλο της ηλικιωμένης δεν με έπεισε. Όχι μόνο γιατί ήταν νεαρή και όμορφη αλλά η κίνηση της ήταν νεαρής. Δεν με πειράζει ένας ηθοποιός να παίζει χωρίς σκηνικά και χωρίς μακιγιάζ αλλά τότε έχει ΠΟΛΥ δύσκολο ρόλο. Να δείξει μέσα από τις υποκριτικές του ικανότητες να αναδείξει και το χώρο και αλλά και τον άνθρωπο που υποδύεται…

Ύστερα από την πολύ ωραία αυτή εμπειρία είπαμε με την φίλη μου (και αυτή είναι συνεργάτις αλλά όχι συχνή ) να πάμε και για ποπκορν στο village βλέποντας το spiderman… Από αυτό εντυπώσεις θα διαβάσετε στο άλλο μου blog. Μη ξαναλέω ποιο είναι…