Δεν ξέρω αν φταίνε αυτοί που συναναστρέφομαι το τελευταίο καιρό αλλά βλέπω γύρω μου μια αισιοδοξία και μια ελαφρότητα για την κατάσταση γύρω μας που αναρωτιέμαι αν είμαι γω ηλίθιος ή με δουλεύουν οι γύρω μου.
Πρώτα από όλα στο open coffee, το Δεκέμβριο είχα μια κουβέντα με διάφορους φίλους του greek web 2.0 που οι περισσότεροι έλεγαν πως δεν χρειάζεσαι χρήματα για να ξεκινήσεις και να κάνεις μια ιδέα πετυχημένη επιχείρηση. Τι να πω πως δεν βλέπω πως μπορεί ένας άνθρωπος ο οποίος έχει οικογένεια και υποχρεώσεις να ασχοληθεί full time με ένα project και να μείνει χωρίς έσοδα για 5-10 μήνες για να πετύχει η ιδέα του. Όσο καλή και να είναι αυτή. Κάπως πρέπει να θρέψει τον γιο του. Όπως επίσης δεν βλέπω πως κάποιο project που χρειάζεται κρίσιμη μάζα που για να αποκτηθεί χρειάζεται να χώσεις κάτι χιλιάδες € σε διαφήμιση και μετά μπορεί πράγματι να σου τα αποδώσει και να έχει εκρηκτική αύξηση σε κέρδη αλλά έχει αυτή τη κρίσιμη μάζα που δεν έχεις ούτε τα λεφτά να τα επενδύσεις ούτε όμως και κανείς άλλος βλέπει πως μπορεί να πετύχει (αν το έβλεπε ίσως το υλοποιούσε ο ίδιος). Άρα ενώ βλέπουμε συχνά πετυχημένες επιχειρήσεις θα πρέπει να μας πει κάποιος τι ρίσκαρε. Γιατί ωραία είναι να παίρνεις δάνειο 200000€ όπως δήλωσε το buldoza.gr και πραγματικά να βλέπεις πως τα λεφτά θα σου επιστραφούν σύντομα αλλά πόσες πιθανότητες έχεις να το πάρεις αν δεν είσαι ο γιος αυτού που έχει το ΠΛΑΙΣΙΟ;
Και μαζί με αυτό προχθές στο colab παρακολούθησα τη μόνη επιτυχημένη από άποψη συμμετοχής ομιλία του jelly all over europe που ήταν σχετική πως να εκτιμάς τον εαυτό σου. Ήρθε μια κοπέλα που ονομάζει τον εαυτό της life coach. Για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι αυτό. Είναι ανταγωνιστικό επάγγελμα σε αυτό του ψυχολόγου αλλά τελικά μιλά κυρίως σε σχετικά επιτυχμένα άτομα (πως αλλιώς μπορείς να τους πληρώνεις) που δεν έχουν ευτυχία και τους λένε με τι πρέπει να ασχοληθούν.
Το νόημα της ομιλίας είναι ασχολήσου με αυτό που γουστάρεις και ασχολήσου με αυτά που κάνεις καλά. Και εδώ έρχεται πάλι η ένστανση μου. Πρώτον ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σε κάτι καλός αλλά δεν είναι μόνος του. Μπορεί να γουστάρει να γίνει ζωγράφος, να είναι αυτό που κάνει καλύτερα από όλα αλλά να μην τον πληρώσει ποτέ. Επίσης όμως έχει μια δουλειά που του θρέφει την οικογένεια του. Δεν μπορεί να αποφασίσει να τα παρατήσει όλα και να κάνει “αυτό που κάνει καλά…”. Όπως και το παράδειγμα που ανέφερα εκείνη την ώρα πως ένας νέος που κληρονομεί ένα χρέος μικρό σχετικά των 100.000€ πως μπορεί να πει ξέρετε δε με νοιάζει γω αντί να πάω να γίνω υπάλληλος σε μια τράπεζα θα αρχίσω να επενδύω σε μετοχές γιατί είμαι καλός στις επενδύσεις… Αυτά είναι για αυτούς που έχουν πλάτες… Και εκεί είναι που είμαι αντίθετος με τους life coachers. Δεν έχουν όλοι επιλογές…
Και είναι ωραίο να δείχνεις τον Gates σαν επιτυχημένο drop-out αλλά αν είχε γεννηθεί στο Σουδάν μέσα σε μια κατάσταση εμπόλεμη δύσκολα πια να ξέραμε πως είναι ο Gates…
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας δεν ξέρω αν βρήκα ένα σημείο που να συμφώνησα με την ομιλία και δεν νομίζω είναι επειδή είμαι πεσιμιστής αλλά απλώς ρεαλιστής. Αυτό που κέρδισα ίσως είναι να σκεφτώ κάποια πράγματα που γω τα γνωρίζω ίσως επειδή τα έχω σκεφτεί ήδη από προπονήσεις σκάκι και βλέπω τελικά πόσο με έχει βοηθήσει κάποια πράγματα να τα θεωρώ αυτονόητα. Ίσως αναφερθώ σε επόμενο post για το θέμα…
Φίλε Αντρέα,
διάβασα με ενδιαφέρον το post σου. Νομίζω θα συμφωνήσω με τα περισσότερα που λες. Δεν είναι εύκολο αν δεν έχεις κεφάλαια να ξεκινήσεις δυναμικά μία επιχείρηση στην Ελλάδα. Το buldoza.gr πήρε δάνειο, αρκετά μεγαλύτερο από αυτό που αναφέρεις (η ερώτηση στο opencoffee, ήταν πόσα χρήματα έχετε επενδύσει μέχρι στιγμής που ήταν €200Κ), και χωρίς αυτό φυσικά δεν θα ξεκινάγαμε.
Και φυσικά το δάνειο εγκρίθηκε γιατί ήταν το όνομα του Κώστα. Αν πήγαινα εγώ, άντε να μου δίνανε ένα καταναλωτικό €20Κ και ευχαριστημένος θα ήμουν!
Επίσης συμφωνώ μαζί σου ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να κάνεις νέες κινήσεις όταν έχεις οικογένεια και πρέπει να κάνεις σίγουρα βήματα. Όχι όμως ακατόρθωτο. Αν υπάρχουν επιχειρηματίες που ξεκίνησαν ενώ είχαν οικογένεια (εγώ ξέρω μερικούς) τότε είναι εφικτό.
Εκεί που θα διαφωνήσω μαζί σου είναι σε αυτή τη φράση: “Άρα ενώ βλέπουμε συχνά πετυχημένες επιχειρήσεις θα πρέπει να μας πει κάποιος τι ρίσκαρε”.
Εγώ προσωπικά, έχοντας δει αρκετές επιχειρήσεις, δεν έχω συναντήσει ούτε μία που ο επιχειρηματίας δεν ρίσκαρε. Π.χ. οι δύο 38χρονοι της Upstream βάλανε υποθήκη το σπίτι τους και πολλά ακόμα πριν από 6 περίπου χρόνια όταν θεώρησαν ότι βρήκαν ένα νέο business model που θα αποφέρει χρήματα, για να το υποστηρίξουν. Τώρα η Upstream κάνει περίπου €50-60Μ ετήσιο τζίρο, το 95% εκτός Ελλάδος. Το επιχειρείν έχει ρίσκο, πάντα. Προσωπικό, οικονομικό, κοινωνικό.
Για το buldoza.gr υπάρχει σημαντικό ρίσκο και στον Κώστα (κυρίως, γιατί ήταν δική του ιδέα και ξεκίνημα) αλλά και σε μένα που μπήκα ως μικρότερος μέτοχος και CEO στην πορεία. Δεν θα αναφέρω λεπτομέρειες, αλλά υπάρχει.
Θα κλείσω με το εξής. Έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι το βασικότερο για το επιχειρείν είναι να είσαι παθιασμένος με αυτό που κάνεις (άρα καλά τα λέει ο life coacher εκεί), να έχεις άριστη συνεργασία με τον / τους συναιτέρους σου και να εργάζεσαι πολύ σκληρά. Τα χρήματα δεν τα βάζω όπως βλέπεις, σίγουρα ένα καλό αρχικό κεφάλαιο θα σε βοηθήσει να έρθουν τα αποτελέσματα πιο γρήγορα, όμως μπορεί κάποιος, κυρίως στο eBusiness να κινηθεί με πολύ μικρό κεφάλαιο αρχικά και πιο σταδιακά να χτίσει την κρίσιμη μάζα. Είναι εφικτό, νομίζω κι εσύ θα έχεις δει παραδείγματα σε Ελλάδα και εξωτερικό για αυτό.
Αυτά, αρκετά μεγάλο σχόλιο, συγγνώμη για τον χώρο
Καλή δύναμη και καλή συνέχεια εύχομαι,
φιλικά,
Παναγιώτης Γκεζερλής
CEO, buldoza.gr
Pingback: Tweets that mention Life coaching & λοιπές success stories | e-μερολόγιο -- Topsy.com
Νομίζω δεν διαφωνούμε. Όπως εσύ είπες μπορεί να μην έχεις καν την επιλογή να μπορείς να επενδύσεις. Ξέρω και γω άτομο με οικογένεια που ξεκίνησε μια από τις πιο επιτυχημένες ελληνικές επιχειρήσεις. Και πραγματικά επιχειρώ σημαίνει ρισκάρω. Όμως το θέμα είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να ρισκάρουν. (αυτούς έβλεπε και ο Μαρξ και τους ζητούσε να επιχειρήσουν, είχαν να χάσουν μόνο τις αλυσίδες τους. Και όμως στην ιστορία λίγοι πίστεψαν και ακόμα λιγότεροι πέτυχαν αυτό το σκοπό. Αυτό λέω. Όταν κάποιος ξεκινά και δεν μπορεί να βρει δανεικά για να κάνει έναρξη επαγγέλματος δεν μπορεί να επιχειρήσει ούτε να ρισκάρει.
ΥΓ:Παρεπιπτόντως μου αρέσει πολύ το buldoza. Μου αρέσετε γενικώς. Η πολιτική σας, η παρακολούθηση στα social media! Όλο το concept! Συγχαρητήρια. (παρόλο που έχω πάψει να είμαι πελάτης του Πλαίσιο από το 2007 βλέπω πως το buldoza προσπαθεί να αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματα που είχα συναντήσει στο πλαίσιο) Συγχαρητήρια.
Ναι συμφωνούμε και σε ευχαριστώ για την απάντηση Ανδρέα!
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια για το buldoza.gr, όλη η ομάδα έχουμε προσπαθήσει για το καλό ξεκίνημα που είχαμε, βέβαια είναι μαραθώνιος δεν είναι κατοστάρι, οπότε έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.
Για το Πλαίσιο μην μας μπερδεύεις ή συσχετίζεις
. Η μόνη σχέση μας είναι ότι ο Κώστας είναι μέτοχος και στις 2 εταιρίες, καμία άλλη. Όλο το buldoza έχει στηθεί μόνο του με την προσπάθεια όλης της νέας ομάδα, της δικής μου και του Κώστα. Ότι πήραμε από Πλαίσιο το πληρώσαμε κανονικότητα. Έτσι ήταν το καλύτερο να γίνει για να μεγαλώσει σωστά αυτό το start-up και να βασιστεί στα δικά του πόδια.
Η προσωπική μου γνώμη πάντως για το Πλαίσιο είναι πολύ διαφορετική από τη δική σου, και μιλώ κι εγώ σαν πελάτης. Βέβαια κατανοώ ότι κάποια φορά σε όλους μπορεί να γίνει η στραβή και να μείνει κάποιος πελάτης δυσαρεστημένος, όπως φαντάζομαι είσαι και εσύ από κάποιο γεγονός. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, εδώ μιλάμε για start-ups το Πλαίσιο είναι 40 χρόνια επιχείρηση
Pan
Εντάξει υπάρχει ένα ρητό όταν συμβαίνει κάτι μια φορά είναι τυχαίο γεγονός, όταν συμβαίνει δεύτερη είναι σύμπτωση ε η τρίτη είναι πια συνήθεια. Όπως και να’χει πολλές φορές έχω σκεφτεί αν θα γράψω για την εμπειρία μου από τα τις μεγαλύτερες αλυσίδες ηλεκτρονικών στην Ελλάδα και το αφήνω γιατί έχω δώσει τόπο στην οργή.
Περιμένω να καλοκαιριάσει λίγο και θα με κάνετε πελάτη με τα five fingers!