Για τη θητεία μου

Καταρχήν ήθελα πολύ καιρό να γράψω κάτι για το πως περνώ στο στρατό. Πολλοί φίλοι με ρωτούσαν και τα έλεγα. Δεν υπάρχει “καλή θητεία”. Φυσικά υπάρχουν κάποιοι που περνούν “σχετικά” καλά στο στρατό γιατί είναι όλη την περίοδο κοντά στο σπίτι τους αλλά ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μια “αγγαρεία” που δεν μπορείς να κατανοήσεις γιατί υπάρχει. Δεν θα μπω στη συζήτηση ακόμα αν πρέπει να είναι υποχρεωτική η θητεία αν και πια είμαι πεπεισμένος πως θα πρέπει να παραμείνει η θητεία υποχρεωτική αρκεί ο στρατός να αλλάξει κατεύθυνση.
Όμως αποφάσισα να γράψω τώρα λόγω κυρίως καλύτερης διάθεσης αφού τελείωσα . Η θητεία μου ξεκίνησε από την Καλαμάτα στο ΚΕΔΒ το Μάιο του 2009, μετά στη Λάρισα για 2 μήνες (Ιούλιο,Αύγουστο) και Σάμο από τέλη Αύγουστο ως τις 22 Γενάρη που πήρα την άδεια μεταθέσεως. Τελευταία μετάθεση στον Καρέα, ως τις 18 Μαρτίου που απολύθηκα και επίσημα.
Το υπόλοιπο είναι πιο λεπτομερές για του φίλους. Στην Καλαμάτα είναι το μέρος που έχασα 10 κιλά που μέχρι να ορκιστούμε έπρεπε να κάνεις βήμα για να είσαι έτοιμος για την παρέλαση και σε πέθαινε ο πόνος των πρώτων ημερών από τα άρβυλα. Προσωπικά γλίτωσα την περισσότερη ταλαιπωρία αφού πέρα από τις πολύωρες αναφορές μετά την πρώτη εβδομάδα ήμουν κάθε πρωί θαλαμοφύλακας μέχρι την ορκωμοσία επειδή δεν θα ορκιζόμουν με τους Χριστιανούς Ορθόδοξους(είμαι άθεος). Δεν το ήθελα στην αρχή αλλά τελικά δεν με ενόχλησε πολύ αφού με 40 βαθμούς δεν είναι και ότι καλύτερο να κάνεις βήμα στον ήλιο φορώντας χιτώνιο. Η Καλαμάτα ως κέντρο εκπαίδευσης συζητώντας και με στρατιώτες από άλλα σώματα πρέπει να ήταν από τα πιο αυστηρά. Έχοντας βαρέσει 1000+ κάμψεις στην διάρκεια της εκπαίδευση για σω.βε νομίζω πως πραγματικά πέτυχε να μας βγάλει από την ως τότε πολιτική-καθιστική για τους περισσότερους ζωή και να μας βάλει σε ένα πρόγραμμα στρατιωτικό. Σε αυτή την επίπονη διαδικασία ήταν στο πλευρό σου οι αξιωματικοί σου. Μπορεί κάποιοι στην αρχή να παρεξηγήθηκαν, άλλοι ποτέ να μην κατάφεραν να αλλάξουν τη γνώμη πολλών περί στρατοκαυλίασης αλλά θεωρώ πως όλοι τους έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Ανθυπολοχαγός Παρ.(τα ονόματα θα κοπούν για λόγους ασφαλείας) εκτελώντας χρέη λοχαγού πραγματικά άψογος. Κάνοντας διάλογο αντί να διατάσσει νομίζω πως κατάφερε να κερδίσει πολλούς ώστε στο τέλος να είναι χαρακτήρας μίμησης από τους πιο ταλαντούχους του λόχου. Αν μας αποχαιρετούσε κιόλας πριν φύγουμε δεν θα είχα να του προσάψω τίποτα (ούτε τον ειρωνικό τρόπο που απαντούσε σε κάποιους και τον αντιπάθησαν για αυτό ). Ανθυπολοχαγός Βασ. Σκύλος που γαυγίζει δεν δαγκώνει λέει ο σοφός λαός και αυτό το είχα καταλάβει από την πρώτη στιγμή. Όταν οι φωνές ενός νεαρού αξιωματικού κάποιους τους έκαναν να μετανιώνουν την ώρα και τη στιγμή που μπήκαν γω απλώς κρατιόμουν να μη γελάσω επειδή πίστευα πως έπαιζε ένα θέατρο. Αργά η γρήγορα επαληθεύτηκα και αυτοί που δεν τον συμπαθούσαν άλλαξαν γνώμη. Άτομο με ενδιαφέροντα, βιβλιοφάγος, λάτρης της φιλοσοφίας και της ποίησης, ποδηλάτης πραγματικά ήταν ένας άνθρωπος που χάρηκα που γνώρισα. Ανθυπολοχαγός ΠαπαΒ. , για πολλούς ένας μέγιστος μαλάκας. Γω αυτό που πιστεύω είναι ένας άνθρωπος που κάνει καλά τη δουλειά του και λόγω εμφάνισης (μοιάζει γιάπης) δεν μπορεί να επιβληθεί σε μια αγέλη (όπως είναι οι νέοι στρατιώτες). Όμως συνεπής και άτομο που μάλλον μπήκε στην Ευελπίδων επειδή αυτός ο γαμημένος ο επαγγελματικός προσανατολισμός δεν λειτουργεί σωστά.
Μαζί με τους αξιωματικούς είχαμε και δύο αρχιλοχίες κυριολεκτικά γαμώ τα παιδιά. Παιδιά της παρέας που μόνο στρατόκαυλους δεν τους έλεγες… Δεν ενοχλούσαν και τη δουλειά την έβγαζαν με το παραπάνω.
Δεν πρέπει φυσικά να ξεχάσω πως αυτό που λένε πως αν είχες ένα πρόβλημα υγείας στο στρατό θα το ανακαλύψεις σίγουρα. Στη Καλαμάτα από την αφόρητη ζέστη επανήλθε στα πόδια μου μια δερματίτιδα που είχα από μικρός αλλά είχα να την περάσω από τα 10. Θυμάμαι πως κάθε χρόνο έλιωναν τα πόδια μου από τις πατούσες ως τα γόνατα. Σε όσους δερματολόγους και αν με είχαν πάει δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τι φταίει και ψάχνοντας τις τροφές που μπορεί να έφταιγαν μου είχαν κόψει από τη διατροφή μου,πατατάκια,σοκολάτες,μπανάνες και διάφορα άλλα που δεν θυμάμαι αλλά συνήθως τα παιδιά τα λατρεύουν. Έτσι με πρησμένα λιωμένα πόδια και κλινήρης για 5 μέρες κατέληξα χωρίς ένοπλη εκπαίδευση στο κέντρο. Έφτασε το τέλος Ιουνίου και πήρα το δρόμο για να πάω στη Λάρισα. Δεν θα πω τίποτα πέρα από ότι πήγε να μου στρίψει από το καθισιό και την παράνοια. 200 ώρες εκπαίδευσης αν οι εκπαιδευτές μπήκαν 6 ώρες να μας πουν και τίποτα είναι θέμα… Εξόδους δεν είχαμε συχνά γιατί τα απογεύματα έπρεπε να φυλάμε μια πισίνα και την είσοδο από τις στρατιωτικές οικίες αξιωματικών (ΣΟΑ). Μια πισίνα που δεν επιτρεπόταν να μπει κανείς … Και αντί να την αδειάσουν είχαν 2 στρατιώτες να κοιτούν μια περιφραγμένη πισίνα για 2 δίωρα την ημέρα… Εκεί ήταν που σκεφτόμουν τι χρειάζεται ο στρατός, γιατί με κρατούν πίσω από τη ζωή μου και το τι χαμένος χρόνος. Το μόνο καλό ήταν πως τελικά εκεί διάβασα αρκετά. Διάβασα το σεξουαλικό πίθηκο, την Εποχή του φόβου (το είχα αφήσει παλιότερα στη μέση), το χρυσό παραπέτασμα και κάτι παλιές ουτοπίες που είχα και ένα σκακιστικό με συνδυασμούς. Και αφού τελείωσε το όλο αστείο με τους στρατιωτικούς που μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει έπαιρναν το μισθό τους χωρίς λόγο βρέθηκα στην ακριβώς αντίθετη κατάσταση. Στη Σάμο. Εκεί είχα μάθει πως τουλάχιστον θα κάνω κάτι.
Και επειδή στη Σάμο θεωρώ πως ήταν το πιο χρήσιμο μέρος της θητείας μου, (θεωρώ πως ακόμα και τα κέντρα έπρεπε να βρίσκονται στην παραμεθόριο) και προσπαθώντας να γράψω το συγκεκριμένο κομμάτι με έπιασα πλατειάζω να αναφέρω ενδεικτικά, η Σάμος ωραίο νησί και πραγματικά  στις 27 Αυγούστου που πήγα ήταν πολύ που πήραμε την εβδομάδα προσαρμογής γιατί με τα υπόλοιπα παιδιά γυρίσαμε το νησί και ήταν πράγματι σαν θεματικές διακοπές, 2ον ο διμοιρίτης εκεί ήταν αυστηρός στο θέμα εργασίας (βρέθηκα κάμποσες μέρες να κάνω 18 ώρες υπηρεσία αλλά καλός σαν άνθρωπος και ευχάριστος στην παρέα, με τις επιλογές του παραλίγο να μην καταφέρω να κάνω την εγχείρηση διαφράγματος που ήθελα (με έστειλε με καθυστέρηση 2 μηνών στο 401) αλλά γενικώς είναι ένας άνθρωπος που θεωρώ πως πράγματι αξίζει το μισθό του, μορφωμένος και σίγουρα θα άξιζε να βρίσκεται στο εξωτερικό σε κάποια πρεσβεία. ΕΠ.ΟΠ , γυναίκες ΕΠ.ΟΠ πρώτη ουσιαστική επαφή. Στην Καλαμάτα οι ΕΠ.ΟΠ όντας εκπαιδευόμενοι έκαναν κάποιες δουλειές στη Σάμο απλώς δεν άξιζαν τα λεφτά του ελληνικού δημοσίου! Επαγγελματίες οπλίτες αλλά χωρίς όπλο. Σκοπιά δεν βάρεσαν ποτέ ακόμα και όταν οι στρατιώτες είχαμε έξοδο μια φορά το μήνα! Παρόλα ταύτα για να μην είμαι άδικος με όλους υπήρχαν κάποιοι όπως ο Λάζαρος,ο Βασίλης, ο Ηλίας και μάλλον και ο Κώστας (που για αυτόν έφαγα 6 μέρες κράτηση ) οι οποίοι έκαναν δουλειά. Γυναίκες Επ.ΟΠ; Τι να πω, πάντοτε πίστευα πως πρέπει να είσαι πολύ κομπλεξική για να γίνεις μπάτσος ή στρατιωτικός και να είσαι γυναίκα. Δεν μου άλλαξαν την άποψη αυτά που είδα… Γενικώς είχε κάποια καλά, όπως ήταν η παρέα και ότι είμαστε λίγοι και καλοί από την άλλη είμαστε τόσο λίγοι που δεν μπορούσαμε ούτε να έχουμε εξοδούχους (αυτό άλλαξε όταν πια ήμαστε 2 άτομα αφού τελικά άλλαξαν οι υπηρεσίες μετά από δικιά μου γκρίνια, ήμουν σε κατάσταση αμόκ κάποια στιγμή και ήθελα 2 μήνες πριν απολυθώ να πάρω αναβολή). Στη Σάμο πήρα 14 κιλά αφού το φαγητό ήταν τόσο καλό που όσοι έρχονταν με απόσπαση αναρωτιόνταν αν ο μάγειρας είναι σεφ . Άλλαζα σεντόνια πιο συχνά από το σπίτι μου (1 φορά την εβδομάδα) και οι τουαλέτες ήταν τόσο καθαρές που ένιωθες κυριολεκτικά σαν το σπίτι σου. Άρα μου άφησε θετικές εντυπώσεις με μια πικρία γιατί πέρασα δύσκολα…
Μετά σχεδόν απολύθηκα. Στον Καρέα έκανα 10 υπηρεσίες και μετά πήρα άδεια και μετά μπήκα στο 401 για την εγχείρηση του διαφράγματος. Πραγματικά δεν κατάλαβα πως πέρασαν αυτοί οι 2 μήνες. Ήμουν πια στο σπίτι μου και μετά τη Σάμο όλα μου φαίνονταν τόσο εύκολα… Δεν ξέρω τι να πω για τα εκεί στελέχη μια και δεν τα γνώρισα. Ο διοικητής καλός τις περισσότερες μέρες.
Και ήρθε η κλήση από τον γιατρό στο 401 ότι τελικά θα καταφέρω να εισαχθώ, η κανονική μου σειρά δεν είχε έρθει και ούτε θα ερχόταν αφού πήγα Νοέμβρη και τον Μάρτη έκαναν εγχείρηση σε αυτούς που εξέτασαν τον Σεπτέμβρη (που κανονικά έπρεπε και γω να πήγαινα αν κάποιος δεν έλεγε πως με χρειάζεται η μονάδα όταν η μονάδα δεν είχε κρεβάτια για όλους τους στρατιώτες…). Εκεί είδα τι σημαίνει καλή εξυπηρέτηση από τους γιατρούς ως τις νοσοκόμες. Καθαριότητα και υπόδειγμα νοσοκομείου. Εκεί φάνηκε πως δεν έχει σημασία αν είναι δημόσιο το νοσοκομείο αρκεί τελικά να υπάρχει προσωπικό! Πραγματικά ενθουσιασμένος και ευχαριστημένος από την νοσηλεία μου εκεί.

Και έτσι τελείωσε η θητεία μου.  Τώρα πια πολίτης θα περάσω κάποια στιγμή να πληρωθώ από τον Καρέα γιατί 2 μήνες που ήμουν εκεί δεν μπορούσαν να πάρουν την καρτέλα μου από το “φόρτο” εργασίας… και έτσι πρέπει να τρέχω ξανά.