Δεν μου είχε ξανασυμβεί και είχα την εντύπωση πως δεν πρόκεται γιατί συνήθως πίνω πολλά λίτρα νερό. Για αυτό κιόλας δεν μου είχε ξανασυμβεί.
Χτες ξαναπήρα το ποδήλατο όπως είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και πήγα μέχρι έναν φίλο στο Ν. Φάληρο.
Αυτή είναι η διαδρομή που ακολούθησα και απέφυγα πάλι τον τρόπο που συνήθιζα (μέσω Κηφισσού) αφού ακόμα δεν έχω συνηθίσει την στενή μου σέλα. Μια στάση κάμποσων ωρών στο Φάληρο με έκανε να επιστρέψω μες το καταμεσήμερο. (φταίω και γω που δεν τον σκέφθηκα).
Γύρισα ήπια όσο νερό μπορούσα, έκανα ένα παγωμένο ντους και έφυγα για το τουρνουά στη μνήμη του μπλόκου της Κοκκινιάς. Και εκεί ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Ήπια 2-3 μπουκαλάκια νερό μέχρι τις 5 αλλά μετά τελείωσαν! Και σε ένα χώρο που είχε +3 βαθμούς από ότι έξω χωρίς aircondition δεν ήθελε και πολλά για να πάθω τη θερμοπληξία… Το βράδυ που το συνειδητοποίησα πως δεν νιώθω καλά σκεφτόμουν αυτό που γράφει η greenpeace. Για νερό πάντοτε από το σπίτι (ώστε να μην αγοράζεις πλαστικά μπουκαλάκια). Που να το φανταστώ ότι θα το θεωρούσα πρακτικό…
Η σημερινή μέρα, ξεκίνησε χάλια. Σηκώθηκα κατά τις 6 ξεκίνησα να κάνω κάτι δουλειές που είχα μέχρι τις 9. Έκανα ένα ντους και τελικά κατάλαβα πως πρέπει να ακυρώσω όλα μου τα ραντεβού. Το πάθημα έγινε μάθημα…
photo By Shenghung Lin
Προχθές με ρώτησε κάποιος στο flickr κοιτώντας τις χιλιάδες φωτογραφίες μου από σκακιστικά τουρνουά γιατί οι γυναίκες παίζουν ξεχωριστά στα πρωταθλήματα σκακιού. Η απάντηση είναι επειδή γίνεται σε κάθε άθλημα αυτό, αφού αναγνωρίζεται πως δεν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των δύο φύλων. Πολλοί δεν κατανοούν γιατί στο σκάκι που δεν έχει σχέση με την μυική δύναμη δεν έχουν διακριθεί οι γυναίκες. Φυσικά μπορεί κάποιος να πει πως ο λόγος είναι κοινωνικός αφού οι γυναίκες δεν μπορούν να ασχοληθούν επαγγελματικά μόνο με αυτό και πως έρχονται τα παιδιά και οι υποχρεώσεις της οικογένειας που τις αναγκάζουν να αφήσουν τον πρωταθλητισμό. Όμως ο λόγος κατά την προσωπική μου άποψη είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε. Σκέφτονται άντρες και γυναίκες διαφορετικά. Το σκάκι είναι ένα άθλημα προσωπικό που οι άντρες παίζουν για τη νίκη ενώ οι γυναίκες το έχουν για ένα ακόμα μέσο κοινωνικοποίησης. Δηλαδή τους αρέσει η νίκη αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Αυτό το είδα στα 11 χρόνια που είμαι δάσκαλος- προπονητής σκακιού. Τα αγόρια σταματούν όταν αρχίζουν να χάνουν, τα κορίτσια όταν σταματούν να έχουν παρέα. Άρα από μόνο του αυτό θέτει τις γυναίκες εκτός ανταγωνισμού. Για αυτό κιόλας χωρίς να έχω στατιστικά στοιχεία υπολογίζω πως για κάθε 8 σκακιστές πρέπει να υπάρχει μια σκακίστρια (μιλάω για ενεργούς).Πάντως για να είμαστε ακριβείς στο σκάκι οι γυναίκες παίζουν σε ξεχωριστές κατηγορίες στα πρωταθλήματα αλλά η κατηγορία των ανδρών είναι μεικτή ώστε αν κάποια γυναίκα θέλει να αγωνιστεί σε ένα πιο δύσκολο τουρνουά να έχει αυτή τη δυνατότητα. Φυσικά αυτό συμβαίνει σπάνια. Continue reading →
Καταρχήν ήθελα πολύ καιρό να γράψω κάτι για το πως περνώ στο στρατό. Πολλοί φίλοι με ρωτούσαν και τα έλεγα. Δεν υπάρχει «καλή θητεία». Φυσικά υπάρχουν κάποιοι που περνούν «σχετικά» καλά στο στρατό γιατί είναι όλη την περίοδο κοντά στο σπίτι τους αλλά ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μια «αγγαρεία» που δεν μπορείς να κατανοήσεις γιατί υπάρχει. Δεν θα μπω στη συζήτηση ακόμα αν πρέπει να είναι υποχρεωτική η θητεία αν και πια είμαι πεπεισμένος πως θα πρέπει να παραμείνει η θητεία υποχρεωτική αρκεί ο στρατός να αλλάξει κατεύθυνση.
Όμως αποφάσισα να γράψω τώρα λόγω κυρίως καλύτερης διάθεσης αφού τελείωσα . Η θητεία μου ξεκίνησε από την Καλαμάτα στο ΚΕΔΒ το Μάιο του 2009, μετά στη Λάρισα για 2 μήνες (Ιούλιο,Αύγουστο) και Σάμο από τέλη Αύγουστο ως τις 22 Γενάρη που πήρα την άδεια μεταθέσεως. Τελευταία μετάθεση στον Καρέα, ως τις 18 Μαρτίου που απολύθηκα και επίσημα.
Το υπόλοιπο είναι πιο λεπτομερές για του φίλους. Continue reading →
Κάτι που δεν έχω αποβάλλει ακόμα (και μάλλον θετικό είναι) πως μου αρέσουν τα βιβλία. Υπάρχουν περιπτώσεις που έχω ένα βιβλίο στην ηλεκτρονική του μορφή και παρόλα ταύτα προτιμώ να το αγοράσω αντί να προσπαθήσω να το εκτυπώσω. Μια από τις αγαπημένες μου εκδηλώσεις του δήμου Αθηναίων είναι η «εκποίηση Βιβλίου» και το «παζάρι βιβλίου«. Στην εκποίηση βιβλίου κάθε φορά βρίσκω βιβλία τα οποία μου αρέσουν σε πάρα πολύ καλές τιμές. Θυμάμαι παλιότερα αγόραζα κάθε φορά πάνω από 20 βιβλία (και πλήρωνα περίπου 50-60€. Πέρσι το είχα χάσει σαν ημερομηνία και έτσι όταν φέτος με ενημέρωσε η Κάλι κανόνισα να πάμε μαζί.Δυστυχώς όμως πήγα χωρίς πολλά λεφτά πάνω μου νομίζοντας πως αυτά που με ενδιέφεραν τα είχα ήδη. Αλλά τελικά την πάτησα…Αγόρασα μόνο 20€ βιβλία και τελικά ήθελα κάποια παραπάνω. Σίγουρα θα αγόραζα τη σιωπή των κομμουνιστών και μάλλον ένα βιβλίο για τον Μπελογιάννη Continue reading →
με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή